Verpletterend Pukkelpop

In Kiewit is het bewijs geleverd dat God niet van rock 'n roll houdt, als dat al bewezen moest worden. Een geluk bij een ongeluk: iedereen kon naar huis trekken en diezelfde avond nog de ontknoping van De Canvascrack bekijken. Een ongeluk bij een geluk bij een ongeluk: de supercrack in spe werd al bij de eerste tafel terug naar huis gestuurd nadat eerst zijn prijzengeld met de helft was gehalveerd. Die supercrack in spe kon het allemaal wel relativeren omdat hij het prijzengeld niet in euro's voor zich zag maar wel in punten. Maar toen het bedrag, of beter: het puntenaantal, effectief werd gehalveerd zag je de punten in pinten veranderen, als sneeuw voor de zon. Herman van Molle had de dag voordien nog opgeroepen om 'al uw afspraken af te zeggen'. Ze hebben de daad bij het woord gevoerd, me dunkt. Op Dour gebeuren zo'n dingen elk jaar maar dat haalt zelf de krant niet. Die ontknoping van De Canvascrack zou ik toch voor geen geld gemist willen hebben. Wel, nu kan ik daar een bedrag op plakken: de prijs van een combiticket voor Pukkelpop. Volgend jaar zullen er wel geen doden meer toegelaten worden op het festivalterrein.

Riep er daar iemand: 'Waar zijn die armen?'. De sentimentele tweets waren anders niet meer aan te slepen. 'Stop AUB met muziek draaien, Studio Brussel, daar hebben we absoluut geen boodschap aan, hoeveel doden, hoeveel zwaargewonden. De tol quoi, dat wil ik horen!' En zo zou ik er nog een honderdtal kunnen citeren. Zit het hem in die 140 tekens die onvermijdelijk leiden tot een gesmoorde, van elke vorm van humor gespeende reactie of is Twitter de moderne variant van Utopia, een oase van voorbeeldige burgers die te samen de polis besturen door middel van verdedelde sms'jes. De toekomst zal het uitwijzen.

De 10 hoofdzonden

8. Gij zult geen extra hoofdzonden uitvinden

Over de zeven hoofdzonden is heel zorgvuldig nagedacht, alle problemen die ons op onze levensweg vergezellen kunnen gecatalogiseerd worden onder één van de klassieke hoofdzonden. In onze moderne tijd zijn er meer verlangens, dat is zeker, maar als we er wat langer naar kijken zien we dat die verlangens niet zoveel verschillen van vroegere eenvoudige verlangens. Bovendien kan een mens maar zeven dingen na mekaar onthouden, dat is wetenschappelijk vastgesteld, extra hoofdzonden zullen altijd over het hoofd worden gezien, het geeft dus geen zin om ze dan ook uit te vaardigen. Maar het leven heeft geen zin dus bezondigen wij ons direct aan onze eigen bijzonde, en niet één keer, we gaan direct dubbel in de fout.

9. Gij zult uw gedachten niet wereldkundig maken

Als stelregel neem je beter aan: andere mensen zijn niet in mij geïnteresseerd. Op sociale netwerken kan de illusie ontstaan dat andere mensen op je zitten te wachten maar dat is gewoon puur eigen belang. Ze accepteren jouw onzin omdat ze zelf zoveel onzin uit te kramen hebben. Die sociale netwerken zijn een soort moderne zelfhulpgroepen geworden voor mensen die denken dat ze interessant zijn maar in het gewone leven niet meer aan de bak komen. Ze worden zelf gemeden en daarom kruipen ze allemaal achter hun computer omdat hun stinkende adem dan minder opvalt. Op Twitter bijvoorbeeld heeft iedereen boter op zijn hoofd. Ik heb er mij eens in verdiept en volgens mij kan je er vier groepen onderscheiden: een kwart nerds, een kwart lolbroeken en een kwart mensen die tout court hun gevoelsleven tentoonspreiden (en dat kan gaan van op komst zijnde examens tot een mislukte spaghetti, altijd in dezelfde paniekerige toon). De vierde groep combineert dan weer elementen van de andere drie groepen en lijden niet zelden aan keuzestress waar ze je dan ook mededeelzaam aan maken. Sommige mensen kunnen zelf niet meer gewoon ademen zonder dat ze tweets versturen omdat het hun ademhalingsritme regelt.

Zoals in mijn vorige bijzonde gezegd is dit niet echt een nieuwe zonde want deze ‘nieuwe’ bijzonde kan makkelijk gekwalificeerd worden onder de goeie ouwe hoofdzonde ‘ijdelheid’. Inderdaad, ijdelheid, maar het is wel een hele speciale vorm van ijdelheid om je gedachten à la minute met de wereld te delen en te denken dat er ook maar één persoon er waarde zal aan hechten . Wanneer je er even met een afstand naar kijkt moet je toch zelf vaststellen dat het grenst aan de waanzin. Volgens mij is het enkel te verklaren doordat je omringd bent door andere gekken waardoor het iets normaal krijgt. Zoals lachen op een eindejaarsconference van Geert Hoste (ook voor hem geldt deze bijzonde). Wat is het toch heerlijk om samen in de fout te gaan. In groep durven we dingen die we alleen nooit voor mogelijk zouden houden.

Als tegenargument zou je kunnen opwerpen dat de mens een sociaal dier is en daarom maar in het wilde weg zijn gedachten kan rond werpen. Maar daar geloof ik niet in, in de mythe van het sociale dier. Asociaal gedrag is all around, dan kan je moeilijk blijven volhouden dat de mens nood heeft aan (wat voor) contact (dan ook) met zijn medemens. Daarom hebben ze de intieme kring uitgevonden, klinkt beter dan schutskring.

10. Nooit maar dan ook nooit mag men zich herhalen

Herhalen in de ruimste zin van het woord. Verkapt gezegd: u zal geen nageslacht uitstoten over deze al overbevolkte planeet. Velen zijn u voorgegaan en het heeft nooit iets goed opgeleverd. U zegt: computers, onze gezondheidszorg en de maanlandingen .Ik zeg: AIDS, de Islam en Pieter De Crem. Iedere generatie valt in herhaling, maakt telkens weer dezelfde fouten en bovendien is deze tijd gewoonweg niet meer waard geleefd te worden. We hebben er een grote knoeiboel van gemaakt dus lijkt het mij weer tijd voor de dieren om aan zet te komen en misschien krijgen we zo wel weer de dinosauriër terug op aarde.

Knappe koppen hebben dat al door en hebben zich er van weerhouden zich te herhalen. Een Herman van Molle, om maar iemand te noemen, die heeft al zoveel vragen gesteld dat hij het antwoord niet meer weet, maar als het op kinderen aankomt is het duidelijk NEE. Of een Herman Brusselmans, die stopt nog liever met pillen pakken dan een kind te maken terwijl hij keuze te over heeft – om te bezwangeren. Nog niet overtuigd van de autoriteit van voorgaande figuren, wel, dan geef ik u Etienne Vermeersch, naast moraalfilosoof professioneel grafdelver der godsdiensten. Als hij geen kinderen wil waarom zou ù er dan wel nog één willen. Ze hebben elk hun specifieke redenen maar één ding hebben ze gemeen – naast het feit dat het alle drie Oost-Vlamingen zijn met een ongelooflijke lelijke kop: ze hebben er over nagedacht. Ze zijn niet over één nacht ijs gegaan, of beter gezegd door de knieën gegaan toen bij hun respectievelijke eega die verdomde biologische klok begon te tikken en om maar de lieve vrede te bewaren toch een spermazoïde werd afgegeven. Deze bijzonde is dan ook deels inwisselbaar met het bekende gebod om niet (te veel) naar je vrouw te luisteren. Vrouwen zijn hysterisch en vallen altijd in herhaling, het beste kun je ze nog negeren.

Hoofdzonden of bijzonden uitvinden is natuurlijk gemakkelijk, oplossingen aandragen een ander. Mijn oplossing om deze bijzonde niet langer te overtreden is door een belasting op kinderen te heffen. Zo geef je mensen een duwtje in de rug om het rechte pad te volgen. Iedereen die een document ondertekend waarin hij/zij verklaart geen kinderen te verwekken krijgt een premie die zal worden gefinancierd door een taks op het uitstoten van kinderen. Die zal betaald worden door de uitstoter van het kwaad en de verwekker de facto. De eersten die zullen overgaan tot het tekenen van een desbetreffend document zullen de zwakkeren / minderbedeelden / marginalen zijn die geld geroken hebben. Maar dat mag geen probleem vormen voor deze maatregel want het is bewezen dat hoe rijker mensen worden – hoe meer welvaart er is in een maatschappij – hoe minder kinderen ze maken.En zo lost het probleem zichzelf op.

Warpaint

Ik wou deze blog oorspronkelijk 'De Goede Smaak' laten heten omdat ik er van overtuigd ben dat ik in een paar seconden het goede van het slechte kan onderscheiden. Je zou kunnen gewag maken van een talent maar ik noem het liever een gave of een gedoe. En die goede smaak wou ik met iedereen delen, ik zag het als en soort plicht (zendingsdrang) om het internetvolkje te gidsen door het oerwoud aan keuze's die het op zijn internetreis tegenkomt. Het overgrote deel van de mensheid heeft namelijk zichtbaar problemen met het beoordelingsvermogen (Lady Gaga, to speak the least) meestal omdat het in de weg wordt gezeten door emoties zoals daar zijn: melancholie, meligheid en, laten we zeggen, algehele ontreddering.

Maar het werd het debielere 'De Zone van de Waarheid' en verder dan wat homo- en vrouwenbashing ben ik tot nu toe niet gekomen dus probeer ik dat nu goed te maken door een groep voor te stellen die oorspronkelijk 'Word War Four' heette en voor die reden alleen al uw aandacht waard is. Uiteindelijk kozen ze voor het poëtischer klinkende 'Warpaint' waarin de 'war' wel bleef behouden. De groep bestaat alleen maar uit vrouwen en dat is altijd een pluspunt geweest in de popgeschiedenis. Zei Kurt Cobain niet ooit eens dat vrouwen de toekomst waren van de ro(c)kmuziek? Het gelijk is aan zijn zijde als je naar Warpaint luistert. Warpaint maakt slaapmuziek zonder dat je erbij in slaap valt, beter kan ik het niet omschrijven.

Waarom draaien ze deze muziek dan niet op de radio? Omdat sommige muziek te goed is om op de radio gedraaid te worden. Het zou mensen enkel afleiden van hun dagtaak en dat is niet de bedoeling van de hedendaagse radio die als soundtrack dient bij de hedendaagse mallemolen.

Wat is de zin van op café gaan als je niet meer mag roken?

We zijn eind juni en het kan mij allemaal gestolen worden. Iedereen mag van mij scheiden hoor, behalve de ouders van een Siamese tweeling, dat kun je ze niet aandien, zo nog een scheiding.

Ik ben dit weekend niet op café geweest wegens omstandigheden (geen vrienden) maar volgens welingelichte bronnen kon je geen twee centimeter voor je ogen zien van de tabakswalmen.Het voorbije weekend was namelijk het laatste weekend dat je hier, in deze kleine uithoek van de wereld, nog mocht roken op café. Sommige zouden dit dan ook bestempelen als een historisch weekend, maar zo'n woorden neem ik liever niet in de mond, niet als er nog een sigaret in bungelt.

Het laatste schuiloord van de roker wordt hem nu ook afgepakt. Eerst mocht hij niet meer roken op het werk om vervolgens thuis het huis uit te worden gejaagd, want ja, die rook blijft in de muren hangen en in de zetels én in de longen van de kinderen, natuurlijk. En nu moet hij, als klap op de vuurpijl, in zijn favoriete stamcafé het portiek opzoeken om zijn nicotineshot te zetten.

Uit onderzoek in opdracht van het longkankerfonds moet blijken dat een merendeel van de Belgen het niet erg vindt dat er een volledig rookverbod komt in de horeca. Wat me logisch lijkt want uit een deur-aan-deur peiling gehouden door een groep hevige astmalijders zijn ongeveer dezelfde resultaten naar voren gekomen. En dan zwijgen we nog over de bevindingen van een telefonische enquête uitgevoerd door de longpatiënten van de afdeling pneumatologie te Gasthuisberg.

Nu de sigaret verbannen is moeten we ook onze definitie van wat een café is gaan bijstellen. Een café is een plek waar mensen verzamelen om ongelooflijk veel geld te betalen voor iets waar ze er thuis gemakkelijk vier van kunnen hebben om, ja wat, te kunnen babbelen. Vroeger was dat roken, nu wordt het babbelen. Binnenkort zal luide muziek dan ook verboden worden : slecht voor de oren, slecht voor de gesprekken.

Het café was nog het laatste oord der verderf, huis van ongezondheid. Die ongelooflijke prijzen voor allerhande dranken betaalde je met de glimlach omdat je bij die herbergier binnen mocht roken, in zijn huiskamer. Nu vervalt die reden. Dat ze hun prijzen maar serieus verlagen.

Het kwiskanaal

Wat biedt digitale televisie ons, buiten een hoop overbodige buitenlandse zenders? (Turkse staatstelevisie, iemand?). Laten we daarom onze blik richten op het binnenlandse aanbod. Ik soms ze voor het gemak nog eens in numerologische volgorde op: Njam!, Exqi, Acht, Stories, Life!tv, Vitaliteit, ActuaTV en voor de tv-verslaafden reken ik er OnzeTv ook nog bij. Welke behoeften worden vervuld door deze zenders? Of moeten we eerder spreken van behoeftencreatie?

Njam! leert ons koken, Exqi doet ons opera verzoenen met sport, Acht! toont ons het beste uit het buitenland, Stories vertelt verhalen van de gewone man, Life!tv bedient de man in al zijn noden, Vitaliteit maakt ons gezonder, ActuaTv kijkt naar de politiek en OnzeTv bericht over onze buren die we alleen nog binnenlaten via het veilige tv-scherm.

Het lijstje leest als een opsomming van hedendaagse aanklachten tegen het medium televisie: te veel kookprogramma's, te veel sport, te veel human interest, te veel politiek ('we zouden ze beter doodzwijgen') en te veel welness. En dan doen die digitale zenders er nog een schepje bovenop. Er is altijd wel een doelgroep voor handen die niet genoeg kan krijgen van waar anderen te veel aan hebben.

Als er dan al eens een werkelijk unieke zender erbij komt zoals GunkTv (spreek uit: junktv) die een onbeantwoorde doelgroep weet aan spreken moet die er als eerste de brui aan geven. Misschien waren ze in het businessplan vergeten dat hun doelgroep wegens hun specifieke kenmerken meer achter hun computer te vinden is dan voor het kleine scherm. Een klein detail, dat makkelijk over het hoofd kan gezien worden, maar met grote gevolgen. Toch niet zo verslavend als de naam beloofde. Waarom zou je ook op tv kijken naar mensen die gamen als je het op dat eigenste moment zelf kunt doen.

Zijn er nog gaten in de digitale televisiemarkt, opportuniteiten? Wel laten we eens kijken: om succesvol te zijn als digitale zender moet je programma's uitzenden waarvan er al een overaanbod op de traditionele zenders te zien zijn en er moet sprake zijn van een onbeantwoorde doelgroep. Ik stel u voor: een kwiskanaal. Er is genoeg archiefmateriaal voor handen uit het buitenland en zeker uit Vlaanderen, bovendien ben je verzekerd van een constante stroom nieuwe afleveringen want zoveel vragen, zoveel antwoorden er zijn. En kijkers gegarandeerd want met het toenemende aantal quizzen op de Vlaamse buis en steeds strenger wordende selectiecriteria wil de toekomstige quizkandidaat goed voorbereid op de afspraak komen in de vele voorrondes die voorafgaan aan de eigenlijke tv-quiz. Ik heb ook al een goeie naam: 'Pas!'.

De twistaardappel

Nu het stof weer is neergedaald op Wetterse velden neem ik de hete aardappel over (als iedereen hem doorschuift).

Terroristen zijn de nieuwe helden van deze tijd. Ook al betekent dat soms: aardappelen trekken. Mijn probleem is dat ik niet weet waar te beginnen. My hate is to big. Nieuwbakken luxe-studentekoten, suv's, slachthuizen. Het rijtje is eindeloos. Als men buitenkomt wordt men er door overvallen. Tot er gewenning optreedt. En dan sta je op een morgen als de eerste de beste seizoenarbeider ggo-aardappelen uit de grond te trekken op een Wetters proefveld. Zijn mensen verbaasd!

Diploma's, jobkantoren, reclamebureau's VIND IK NIET LEUK

Apathie, daar moet je voor waarschuwen als Vlaams minister-president. En niet janken over innovatiebeleid dat in de kiem wordt gesmoord. Mijn analyse van deze zogenaamde onbezonnen actie is dat vrijheid een illusie is geworden in ons kapitalistisch koninkrijk. Omdat vrijheid naast toenemende vrijheid ook toenemende professionalisering met zich meebrengt. Universiteiten zijn daar toevallig een mooi voorbeeld van. Ze geven ons de illusie dat we alles kunnen worden wat we maar willen maar dan kappen ze de examenperiode in twee, wegens professionele redenen, en heb je geen tijd meer om na te denken over andere dingen dan de lesstof. Zo wordt je (met een beetje geluk) wat je wil zijn maar laat je de maatschappij met rust. En ja, dan ben ik bij dat er nog jongeren zijn die zich zorgen maken om patatten en de handen uit de mouwen steken. Ook al kan ik een miljoen ergere dingen verzinnen, je moet ergens beginnen.

Driekwartsbroeken, sollicitatietrainingen, nertsenkwekerijen VIND IK NIET LEUK

Welkom in smurfenland, het land van pracht en praal

Het smurfendorp is niet meer. Een bomaanval veras(s)te vroeg deze morgen de nog slapende smurfen. We sprokkelden de eerste reacties bij de verbouwereerde fans.

Het ondenkbare is gebeurd. Vanmorgen, 6 am lokale smurfentijd, is het smurfendorp gebombardeerd. Twee scutraketten lieten geen spaander heel van wat ooit een smurfenparadijs op aarde is geweest. Wat er van het dorp overblijft is enkel een hoopje smeulende as waar vervaarlijk blauwe rook uit wegcirkelt. Het nieuws komt hard aan als we de die hard smurfenverzamelaars en tevens levensgezellen Stef en Ria opbellen. Ze zijn er het hart van in. “Je mag er niet aan denken dat het bij je eigen smurfendorp gebeurd,” zegt een aangeslagen Stef Vervaecke.

Wie kan er achter deze gruwelijke daad verscholen gaan? Gargamel? “Dat zou mij verbazen want Gargamel wil de smurfen levend vangen om ze dan te koken en in goud te veranderen. Hij heeft er geen enkel belang bij dat dit gebeurd. Het smurfendorp bombarderen betekent de facto dat je ook de smurfen verast en daar heeft Gargamel niets bij te winnen, met een hoopje blauwe as kan hij niets aanvangen hoor. Dus, het kan zeker Gargamel niet zijn, dat is uitgesloten,” besluit Stef Vervaecke ferm.

Zijn vrouw, Ria, oppert dat het misschien een wraakactie van zijn kat Asraël kan zijn, omdat Gargamel te veel bezig was met het vangen van de smurfen en zijn kat daarom begon te verwaarlozen. Stef beaamt: “Ja, dat zou zomaar wel eens kunnen. Dat Asraël een mannetje heeft ingehuurd om dat smurfendorp naar de verdoemenis te helpen (wordt emotioneel). Bolle Gijs bijvoorbeeld, die draait zijn hand daar niet voor om.”

Ria: “En die Bolle Gijs heeft ook nog een heleboel rekeningen openstaan met Gargamel. Maar het evil brain is Asraël, daar ben ik zeker van, die wil atijd te ver gaan en sleurt Gargamel nu ongewild mee in zijn duivelse plannen. Vergelijk het met Dutroux en Martin: Dutroux wou gewoon wat met die meisjes spelen maar die Martin stond er op om die meisjes geen eten te geven. Ik heb meermaals tegen Stef gezegd dat dit slecht moest aflopen. Katten, poezen, ik moet er niets van weten. ”

Stef die zich weer heeft weten te herpakken komt terug aan de lijn. “Dat zo’n dingen in het echt kunnen gebeuren daar kan ik nog mee leven, maar toch niet het smurfendorp, je hoofd staat daar bij stil.” En dan wordt het plotseling stil aan de andere kant van de lijn.